Eerst dacht ik mijn verjaardag gewoon te laten passeren, maar 50 worden op een zaterdag was toch een unieke gelegenheid om eens mijn vrienden samen te brengen en hen te bedanken voor hun jarenlange vriendschap. Ik had alleen de hulp van de weergoden nodig om een bbq in de tuin te organiseren. Want zo’n groepje over de vloer had toch wat plaats nodig. Wekenlang dacht ik na over de perfecte formule. Starten in de namiddag met citroenkrokant taarten van Julie’s House, al 17 jaar mijn favoriete taartenmadam. Dan nacho’s met alles erop en eraan zoals je ze enkel bij BOM in Bouillon kan vinden: met gehakt, tomatensaus, zure room, cheddar en gaucamole. En een vegetarische variant voor de zus. Tot slot de bbq met scampi’s, vlees en vegetarische alternatieven. En dan ook de drankjes voor elk wat wils: een mocktail, Picon vin blanc, witte wijn en schuimwijn. Allé, vooruit…
Alles netjes besteld. Een dagje verlof voor de voorbereidingen. Nog eens de buienradar checken. Maar deze bui had ik niet voelen aankomen. Tegen het moment dat ik aan mijn ontbijt toe was, had ik al een pakje zakdoeken opgesnoten. Mijn hoofd bonsde immens. Oh, nee. Ik zou toch niet ziek worden? Wat had ik nou gedacht? Enkele dagen eerder zat ik naast een snotterende collega, liep ik nog even het ziekenhuis binnen en vond ik het nodig om in mijn thuiskantoor te werken. Ja, hoor ik je denken, dat is toch waarvoor een thuiskantoor dient? In normale omstandigheden wel, maar dit jaar is de ziektester aanwezig in het noordwesten. Net op de plek waar mijn bureau staat. En in de maand september heerst ook nog eens de ziektester in diezelfde windrichting. Dubbele pech. Ik wist het en toch hoopte ik dat het voor een dagje geen kwaad zou kunnen. Zo zie je maar. Ook ik kan maar beter de Feng Shui principes volgen.
En het feestje? Dat heb ik gewoon laten doorgaan. Gelukkig zijn we ’s namiddags al begonnen en hebben mijn trouwe helpers zoals mijn zus en schoonbroer een tandje bijgestoken. Toen de weergoden om 20 uur besloten om ons te trakteren op een tropische douche, waren ook mijn vrienden zo lief om op te ruimen en af te wassen. What are friends for?
Mijn belangrijkste les
Mijn belangrijkste les in die 50 jaar: de angst om het lijden is vaak erger dan het lijden zelf. Je wordt tegenwoordig met alle mogelijke doom scenario’s om de oren geslagen: oorlog in de hele wereld, stijgende energieprijzen, allerlei nieuwe ziekten in Europa, uitzonderlijke droogtes en bosbranden, onbetaalbare huurprijzen, AI zorgt voor werkloosheid, stijgende pensioensleeftijd en binnenkort draaien ze de gaskraan dicht. Je zou voor minder in paniek slaan. En ook ikzelf heb het er moeilijk mee. Het gonst soms gigantisch in mijn hoofd en ik voel dan een paniekaanval opkomen. Please, come and save me!
Maar uiteindelijk is het aan mezelf om het op te lossen. Wat ik dan vooral niet mag doen, is toegeven aan de paniekreactie van dat moment, want dan neem ik verkeerde beslissingen. Het beste dat ik dan kan doen, is eerst tot rust komen. Geen koffie en GSM-gebruik voor het slapen gaan, maar enkele pagina’s lezen uit mijn favoriet boek. Overdag rusten in mijn relaxzetel met blik op de bomen in mijn tuin. Want in een groene omgeving komen je gedachten tot rust. Ik zit dan op de plek in mijn huis die niet alleen voorbestemd is om mijn algemeen welzijn te ondersteunen, maar dit jaar ook happiness energie heeft. Even niet op elke uitnodiging ingaan, maar eerst terug luisteren naar mijn innerlijke stem. Met een zweem lavendel etherische olie kom ik al snel tot rust…
